บทที่ 34 คิดถึง ห่วงใย ใจเจ็บ (02)

การเฝ้าคิดถึงคนคนหนึ่งทรมานสุดหัวใจ หนักเสียกว่าคิดถึงคนตายจากเสียอีก แม้อยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ กลับรู้สึกเหมือนห่างราวอยู่กันคนละขอบฟ้า อยากเอื้อมมือไปโอบรั้งดึงร่างนวลระหงเข้ามากอด ทว่าใจกลับขี้ขลาดแสนหวาดกลัว เนื่องด้วยคำว่า รัก ที่มีไม่อาจจะหยิบยื่นให้ ด้วยหัวใจที่ไม่พร้อมจะยอมรับ

             เ...